هیچی دردناک ـتر از این نیست که یکی رو با همه یِ وجودت، با همه یِ همه یِ وجودت، بیشتر از خودت حتی، دوست داشته باشی.. بکُنی ـش همه یِ زندگی ـت.. همه یِ دارایی ـت.. و با همه یِ توان ِ ـت بخوای که برایِ خوب بودن باهاش تلاش کنی، اما یهو پس ِ ـت بزنه.. نخوادت.. و بهت بگه "بی تو خوبم".. اون موقع همه یِ همه یِ قلب ِ ـت یهو هزار تیکه میشه و همه یِ دیوارِ احساس ِ ـت که با اون همه ظرافت چیدی ـش میریزه.. اول ِ ـش هی باورت نمیشه و تعجب میکنی.. بازم تلاش میکنی.. خیلی.. اما یهو... یهو حس میکنی نه!.. نه وقتِ رفتنه.. خرابه ـهات ُ آروم برمیداری، سرت ُ میندازی پایین.. به خودت میگی "چی میخواستم به جز شادی ـش؟".. بعد همه یِ دلتنگی ـات.. همه یِ خاطره ـهات.. همه یِ قولا و برنامه هایی که یک ماه َـم ازشون نگذشته.. همه یِ همه رو یکی یکی جمع میکنی و به خودت میگی از اول َـم قرار نبود بمونه.. حالا اینکه از اول تا حالا چه اتفاقاتی افتاده و اینا هیچ.. دل ِ ـت خوشِ این باشه که "حال ِ ـش بی تو خوشه.. همین و بس".. بعد سعی کنی که حالِ تو هم خوب باشه.. شاید یه درصد براش مهم بود.. برا اونم که مهم نباشه برا خودت مهمه.. حالا اینکه تو چقدر احساسِ عالی بودن داشتی چه اهمیتی داره؟!.. اینکه دیگه اعتماد نمیکنی.. اینکه دیگه چیزی برات مهم نمیشه.. اینکه بعدِ اون هرچی هراتفاقی هرچقدم بزرگ، نمیتونه تکون ِ ـت بده و در جوابِ درد و دلایِ همه میگی "ول ِ ـش، به تخم ِ ـت باشه" چه اهمیتی داره؟.. مهم اینه که خوب باشی.. حالا دخترم نبودی، نبودی.. زنم نبودی، نبودی.. لطافت نداشتی، نداشتی.. احساس نداشتی، نداشتی!.. تو آدمِ یک ماهِ پیش ِ ـت نیستی.. و یک سالِ بعدم آدمِ اون موقع َـت.. و هیچ ـوقت.. و هیچ ـوقت... اما از عذاب وجدانِ تخمی ـش هم حال ِ ـت به هم میخوره و فقط دوست داری بهش بگی "فاک یو" ، "فاک دِ آل مِن" ، "فاک دِ آل پیپِل" ، "فاک دِ لایف" کلاً.. "فاک لاوِر لایف".. و صدایِ قهقهه َـت ُ مستونه ـتر کنی و رنگِ رژت ُ تیره ـتر...
برچسب:
نویسنده: بهنام رستمی